Over liefdevolle verwondering, natuurwijsheid en de helende kracht van verbinding
Steeds vaker ervaar ik momenten van liefdevolle verwondering. Over het leven, de natuur, de kosmos – en alles daartussenin. Zulke zachte, extatische momenten waarin mijn hart openbarst van dankbaarheid, verwondering en stilte.
Een eerste drol
Zo ook vandaag weer. Ik stond in de wei bij Magical, mijn lieve paard, en werd getuige van een bijzonder moment: haar allereerste drol waar ik bij was. En natuurlijk moest die met zorg worden geïnspecteerd. Ik voel me soms net een moeder van een pasgeboren baby… zo stel ik me dat tenminste een beetje voor.
Gisteren had Magical een beetje een vreemd loopje. Ze was onrustig en kwijlde even. Mijn hoofd vulde zich direct met horrorbeelden van koliek (Hellup!). Gelukkig trok het snel weer weg, maar het raakte me. Ik ben nog zo veel aan het leren. Ik kreeg wat tips – misschien had ze te veel klaver gegeten, of was er een kleine verstopping in haar slokdarm. Na een goede slokdarmmassage knapte ze gelukkig op.
Liefde voor vliegen
En dus zat ik daar vandaag, op mijn hurken in de wei, vol verwondering te kijken naar haar verse drol. Hoe haar “Shit” wat voor velen meestal ‘vies’ of ‘onwenselijk’ is, een bron van vreugde kon zijn. Voor een immense hoeveelheid vliegen was het pure rijkdom. Ze kwamen binnen luttele seconden aangesneld, deden een soort extatisch vreugdedansje op die stomende hoop, en lebberden er vol overgave op los.
Voor hen is dit hun goud. In de natuur wordt namelijk niets verspild. Alles heeft waarde. Alles is voeding voor iets anders – of je nu een zoogdier, insect bent of een bacterie.
De geniale eenvoud van de natuur
Die efficiëntie en genialiteit van de natuur blijven me keer op keer verwonderen. En hoe mooi is het om te beseffen: wij zijn daar ook gewoon onderdeel van.
Hoe meer we dat herinneren – werkelijk voelen dat we verbonden zijn – hoe gezonder en gelukkiger we worden. De natuur heeft ons alles te bieden. Al die plastic spullen, synthetische vervangers en chemische toevoegingen… we hebben ze eigenlijk helemaal niet nodig. Sterker nog: ze maken ons ziek.
De zieke mensheid
In mijn ogen is de mensheid ziek. We hebben onszelf buiten de natuur geplaatst. En ik kan uit persoonlijke ervaring zeggen: dat is een immens gemis.
Ik geloof dat dit de bron is van veel wat niet goed stroomt in onze maatschappij: hebzucht, angst voor tekort, machtsmisbruik, het onderdrukken van trauma’s… Ik vermoed dat het diepste probleem ligt in een oud afscheidingstrauma. Niet alleen van de bron, maar ook van de natuur.
Terug naar verbinding
Als we die afscheiding helen, kunnen we weer echt thuiskomen. En dan kunnen we – in liefdevolle verwondering – zelfs stil worden van een drol in een wei.
Echt, het is een aanrader.
Much Love – Karen Wessels