Ik heb lang in een soort comfortcrisis geleefd… Ik was zo gewend aan gemak, veiligheid en alles wat altijd direct beschikbaar was: eten uit alle hoeken van de wereld, eindeloos entertainment, spullen die ik eigenlijk niet nodig had, maar toch kocht… gewoon omdat het kon.
Pas later begon ik me af te vragen: tegen welke prijs?
Ik was losgeraakt van het ritme van de seizoenen, waarin overvloed en schaarste elkaar afwisselen. In de natuur is het volkomen normaal dat er periodes van rust, stilte of zelfs tekort zijn. Dat is geen falen, maar juist onderdeel van het grotere geheel.
Toch voelde ik hoe sterk de angst voor tekort mijn keuzes bepaalde. Ik werkte harder, wilde meer verzamelen, meer hebben, alsof dat me veilig zou houden.
Maar waarvoor eigenlijk? Als ik eerlijk naar mezelf keek, wist ik dat dit gedrag de natuur en ons thuis, uitputte. Had ik het echt nodig om elke dag exotisch fruit te eten? Elk maand nieuwe kleding te kopen? Elk weekend iets nieuws te beleven? Alle nieuwste snufjes en apparaten te bezitten?
Of was het vooral een manier om een leegte op te vullen? Terwijl het me in werklijkheid alleen maar verder verwijderde.
Op een gegeven moment ben ik het anders gaan doen.
Ik ben gaan wonen in een woongemeenschap, in een tiny house, dicht bij de natuur. Ik koop en bezit minder spullen en dan liever tweedehands, eet veel minder vlees, zo veel mogelijk biodynamisch of biologisch en leef veel meer mee met de seizoenen. En dat voelt rijker en echter dan het ‘altijd meer’ ooit heeft gevoeld.
Maar eerlijk is eerlijk soms val ik nog steeds in de val van impulsaankopen. Of eet ik soms dingen die eigenlijk niet gezond of “goed” zijn. En ik besef me ook dat er op andere terreinen nog werk te doen is. Het oude patroon is hardnekkig. Perfectie is ook niet het doel, maar het voelt wel goed om op mijn manier verantwoordelijkheid te nemen en kleine stappen te maken.
Verandering vraagt om uit mijn comfortzone te stappen. Want in onze comfortzone is geen groei mogelijk. Groei ontstaat juist daar als we durven los te laten. Zodat we ruimte creeren voor wat wil ontkiemen.
Voor mij gaat thuiskomen in de natuur vooral over dit soort vragen durven stellen. Niet vanuit schuld of strengheid, maar vanuit liefde. Voor mijzelf, voor het leven zelf, voor toekomstige generaties, en voor de wonderlijke wereld waar we allemaal deel van uitmaken.
Ik heb ontdekt dat eenvoud vaak veel voller voelt dan overvloed.
En dat thuiskomen eigenlijk geworteld is in zelfliefde.
Toen ik mezelf met zachtheid leerde aankijken, ook naar mijn onrust, angsten en tekortkomingen, werd het makkelijker om mijn hart open te stellen voor alles om me heen. Om te voelen dat ik niet boven de natuur sta, maar er juist deel van uitmaak.
Zelfliefde is niet egoïstisch zijn, maar voor mij de bodem waarop echte verbondenheid kan groeien: met onzelf, met elkaar, met het leven, en met alles wat leeft. Thuiskomen in de natuur was voor mij ook thuiskomen bij mezelf.