Bestaansrecht. Een diep thema waar ik steeds weer mee in aanraking kom. Ik voel het bij mezelf en zie het ook in mensen om mij heen.
Het uit zich vaak in een (overdreven) behoefte om gezien en gehoord te worden, om bevestiging & aandacht en vermijdingsstrategieën om de angst voor de pijn van afwijzing niet te hoeven voelen.
Mag ik er wel zijn? Ben ik goed genoeg? Wordt ik wel gezien? Wat als ze me zien zoals ik echt ben? Laten ze me dan (weer) in de steek? Allemaal vragen die ontstaan vanuit een onzekerheid over onze bestaansrecht.
Dit ontstaat vaak in onze vroege jaren. We zijn allemaal in meer of mindere mate wel eens afgewezen als kind. Door onze ouders, verzorgers, of vriendjes en vriendinnetjes. Het is echter onmogelijk om een kind in al zijn behoeften te voorzien. Ouders en verzorgers kunnen gewoonweg niet altijd op alle momenten er voor hun kind zijn. Hoe graag ze dat ook willen. En afwijzing hoort ook bij het leven.
Als deze pijn niet voldoende aandacht krijgt kan dit resulteren in een blokkade. Het kind stopt met uitreiken en leert te denken dat het op zichzelf aangewezen is. Het hart sluit en overlevingsmechanismes ontstaan om de pijn niet te hoeven voelen.
Waar heling in zit is om kinderen (en volwassenen) te leren omgaan met deze pijn. Niet bang te hoeven zijn voor de emoties die daarbij horen. Aanwezig te blijven in hun lijf als ze deze emoties voelen.
Voor mij is dit ook de bron geweest van het ontstaan van de meeste van mijn schaduwkanten. Van pleasen, bindings- en verlatingsangst, afhankelijkheid, perfectionisme, uit verbinding gaan, maskers opzetten, niet alles van mijzelf laten zien tot zelfs manipulatie en een gebrek aan authenticiteit.
Het zijn de overlevingsstrategien van mijn innerlijke kind geworden. Uit een diepe angst voor de afwijzing. Of meer voor de pijn daarvan.
Met vallen en opstaan leer ik steeds meer de verbinding met mijn innerlijke kind te herstellen. Mijn eigen schaduwkanten met liefde en compassie te aanvaarden en welkom te heten. Ook zij hebben bestaansrecht. Want als ik delen van mijzelf afwijs kan ik er ook niet helemaal zijn en kan een ander mij ook niet helemaal ontvangen.
Ik leer steeds beter om voor mijzelf te zorgen. Mijzelf steeds zichtbaarder te maken. In mijn kwetsbaarheid en emoties. Om mijn maskers af te doen, mijn grenzen en behoeftes te voelen en in contact te brengen. Eerlijk(er) te zijn naar mijzelf en anderen.
En als ik dan een keer afwijzing voel kan ik als volwassenen mijn innerlijk kind zelf leren opvangen door deze pijn te aanvaarden en te doorvoelen. Er niet meer van weg te lopen of in de slachtofferrol te blijven hangen.
Zo krijgt mijn innerlijk kind (en ik als volwassene) weer het vertrouwen. Om niet terug te hoeven vallen in de overlevingsstand, slachtofferschap of zelfafwijzing. Om de teugels van het leven vol in eigen handen te nemen. Om aanwezig te blijven in mijn lijf. Om mijn hart open te houden, ook al is het gekwetst.
Want alleen met een open hart kan ik mezelf vol aanvaarden en mijn bestaansrecht en leven vol omarmen in al mijn kracht en kwetsbaarheid.
Ja ik leef!
Ik ben hier en heb recht op mijn plek in dit mooie leven.
Welkom leven.
Welkom bestaansrecht!
❤️ much love ❤️
Karen Wessels