Ze kwam bij me binnen met een vol hoofd en een overbelast systeem. De paniekaanvallen beheersten haar dagelijks leven, en in haar relatie werd haar verlatingsangst continu getriggerd. Ze voelde zich onrustig, gespannen, op scherp.
Ik vroeg haar of ze het veld in wilde gaan, samen met de paarden. Ze stemde in.
Bij aankomst in de wei deden we eerst een korte adem- en grondingsoefening. Daarna nodigde ik haar uit om zich af te stemmen op het veld. Of ze zichzelf welkom kon heten – hier, op deze plek, op aarde – en haar plek wilde innemen. Alleen dat al bracht veel in beweging. Voor veel mensen is zichzelf werkelijk welkom heten een enorme stap.
Geëmotioneerd liep ze het veld in. Ze vertraagde, nam haar ruimte in. Samen namen we het veld waar met zachte ogen: de wind, de bomen, de vogels – alles is onderdeel van het Alwetende Veld. Twee vogels vlogen over ons heen, richting de paarden. De lucht wisselde tussen zon en regen. Alles werkte mee.
Achterin het veld stonden de paarden. Eén stond rustig te eten bij de hooiruif, de andere twee bij het hek – één keek naar ons, de ander stond met haar achterkant naar ons toe.
Ik vroeg haar welk paard haar aandacht trok. Ze koos het paard dat haar direct aankeek: waakzaam, alert. “Waar staat dit paard voor?” vroeg ik. Ze antwoordde: “Voor mijn onrust. Mijn anxiety.”
Ik legde uit dat het andere paard, dat ontspannen met de achterkant naar ons toe stond, juist een teken van vertrouwen kon zijn. Ze herkende dat meteen: dat paard stond voor haar als ‘vertrouwen’.
Ze raakte geraakt door deze symboliek – angst en vertrouwen, naast elkaar in het veld, elk in een andere richting. Ze wilde graag contact maken met het paard dat voor anxiety stond. Gezien worden, erkend worden. Maar vooral: dat het paard naar háár toe zou komen.
We onderzochten die behoefte. Wat zou ze willen zeggen tegen haar anxiety?
“Ik zie je,” zei ze.
Er zat een verlangen naar bevestiging, erkenning. Ik vroeg haar: “Kun je met jezelf zijn, ook zonder dat de paarden iets teruggeven? Kun je jezelf die erkenning geven?”
Na die overgave veranderde het veld.
Het paard dat symbool stond voor anxiety kwam langzaam naar haar toe, tot vlak voor haar. Het paard dat symbool stond voor vertrouwen bleef erachter staan, als een soort beschermende aanwezigheid – in de zogenaamde ‘veulenhouding’.
Anxiety snuffelde aan haar, specifiek aan haar linkerhand en linkerbeen. Daarna wreef het met haar hoofd tegen haar eigen been.
“Ik wil eigenlijk mijn schoenen uitdoen,” zei ze. “Ik wil verbinding met de aarde voelen.” En dat deed ze.
We onderzochten wat dit contact haar bracht. Wat riep het paard dat symbool stond voor vertrouwen op?
“Dat ik op mezelf kan vertrouwen. Dat mijn angst mijn vertrouwen nodig heeft,” zei ze.
Ik vroeg haar of ze zichzelf die kracht kon geven. Ze sprak hardop bekrachtigende zinnen uit:
“Ik vertrouw op mezelf. Ik kan voor mijzelf zorgen. Ik durf in mijn kracht te staan. Ik bén kracht.”
In het begin voelde ze het nog niet helemaal. We gingen door, tot de woorden klopten in haar lichaam.
Toch voelde ik dat er iets nog niet helemaal rond was. Iets werd nog niet gezien.
Mijn oog viel op het derde paard, nog steeds bij de hooiruif. Stil, bijna dromend. Alsof ze wachtte om gezien te worden.
Het paard dat symbool stond voor anxiety stond precies in het zicht tussen haar en dit derde paard in.
“Kun je het derde paard zien?” vroeg ik. Ze moest een stap opzij zetten om dat te kunnen.
“Wat voel je bij dit paard?”
“Vrijheid,” zei ze. “Maar het voelt alsof die vrijheid gevangen zit.” Ze wees op de ruif, waarin het paard met haar hoofd vast leek te zitten.
Ze herkende het: als angst op de voorgrond staat, voelt haar vrijheid opgesloten.
We werkten verder met kernzinnen.
“Ik zie je. Ik wil ook graag gezien worden.”
Toen ze werkelijk contact maakte met ‘vrijheid’, kwam er beweging. Anxiety en vertrouwen weken uit, de dynamiek werd zichtbaar. Maar opnieuw kwam dat verlangen: erkend worden, bevestiging krijgen van buitenaf.
Ik nodigde haar opnieuw uit om bij zichzelf te blijven. Zonder verwachting.
Ze deed een stap naar vrijheid.
Op dat moment veranderde de energie.
Het paard dat symbool stond voor vrijheid kwam langzaam uit de ruif, maakte voorzichtig contact. Daarna stapte het zelfs naar voren.
De andere paarden – anxiety en vertrouwen – bleven rustig op de achtergrond. Zij richtte haar aandacht volledig op vrijheid én vertrouwen.
Er kwam ruimte.
Vrijheid liep uiteindelijk het open veld in – een prachtig moment. Alsof ze daadwerkelijk op weg ging, de toekomst in.
De andere twee volgden haar rustig.
De sessie was rond.
Ze had contact gemaakt met haar angst, haar vertrouwen én haar vrijheid. En bovenal: met zichzelf.
Met ontzettende dankbaarheid en ook een beetje onzag hkijk ik terug op deze paardencoachings sessie die ik heb mogen begeleiden. Wat de paarden en het veld laten zien is zo zuiver en helder.
Wil jij ook meer weten of wat dit voor jou kan betekenen?
Kijk op https://karen-wessels.com/aanbod/coachen_met_paarden/
