Durf je jouw waarheid te spreken, hoe kwetsbaar het ook is? Durf je erop te vertrouwen dat jouw waarheid spreken je verbinding met jouw hart versterkt? Dat je daardoor meer aanwezig in het leven en in relaties kan staan?

Het vraagt kwetsbaarheid en moed om te delen wat er in me leeft. Want kan de ander mij wel horen of ontvangen? Dat kan best spannend zijn. En wat doe ik als de ander mij niet kan horen. Of me zelfs afwijst. Blijf ik dan bij mijn waarheid? Of pas ik me aan?

De pijn van afwijzing kan soms zo overweldigend lijken dat we ons vaak liever inhouden. Bij iedere keer dat ik iets inslik, voor me hou of zeg “laat maar” doe ik afbreuk aan mijn authenticiteit. Ik wijst mezelf daarmee eigenlijk af. En de gevolgen daarvan zijn veel erger dan wanneer iemand anders mij afwijst.

Zelfafwijzing

De directe pijn is misschien minder voelbaar dan wanneer een ander me afwijst. Maar bij iedere zelfafwijzing, schaaf ik een stukje van mijn eigen waarde en ook mijn hart af. Raak ik verder uit verbinding met mijzelf. En juist daardoor ben ik minder in staat om met anderen te verbinden. En dat waar ik een diep verlangen naar heb (verbinding), slibt dan langzaam door mijn vingers. Het gevolg, meer uit verbinding, meer afwijzing en dan beland je al snel in een vicieuze cirkel.

Afwijzing en overleving

Onze angst voor afwijzing heeft een diep verleden. Er zit een overlevingsinstinct in. Erbij horen was vroeger van levensbelang. In de oertijd en onze kindertijd hingen onze overlevingskansen daar enorm van af. Als je alleen stond was je bijna zeker van de dood. Deze doodsangst ebt nog steeds door in onze huidige tijd. In onze kinderjaren wordt de angst voor afwijzing (en vooral de pijn die daarmee voelbaar is) vaak versterkt. We hebben er allemaal in meer of mindere mate mee te maken gehad. Door familie, vriendjes en vriendinnetjes. Als we niet leren om met deze pijn (emoties) om te gaan, kan dit diepe wonden achterlaten.

Pijn vermijdend

Ons brein is namelijk zo getraind dat we pijn willen vermijden. Fysieke pijnsignalen zijn heel noodzakelijk, immers waarschuwen zij ons voor potentiële gevaren. Vuur of hitte geven pijn en we leren al snel dat we daarvan uit de buurt moeten blijven. Bij emotionele pijn is dit echter lastiger. Ons brein kan dat onderscheid niet maken en probeert ook die pijn angstvallig te vermijden.

Zeker als kind weten we vaak nog niet hoe we emoties als pijn op een gezonde manier kunnen doorvoelen. We zijn afhankelijk van onze ouders en begeleiders om ons te leren omgaan met grenzen, behoeften en emoties. In onze volwassen leven valt die taak echter aan onszelf. En dat is waar het pad van heling begint. Om op een gezonde manier met onze behoeftes, emoties en gevoelens om te gaan en deze in contact kunnen brengen.

Wat is dan mijn waarheid?

Waarheid en werkelijkheid kunnen soms wel uit elkaar liggen. In mijn ogen is ieders waarheid uniek en dan ook subjectief. Het is een persoonlijke combinatie van emoties, gevoelens, behoeften, beleving, normen, waarden en grenzen. Ik ben me er ook bewust van dat mijn waarheid niet overeenkomt met de waarheid van een ander. In hoeverre ik durf uit te komen voor mijn waarheid en hoe ik omga met mijn behoeften, emoties en gevoelens, bepaald in grote mate hoe authentiek ik in het leven sta. Een ding is zeker, authenticiteit geeft het gevoel van vrijheid en zet de deur open voor echte verbinding.

❤️ much love ❤️

Karen Wessels

Categories:

Tags:

No responses yet

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *