Een lange tijd heb ik gedacht dat ik het allemaal wel alleen kon. Altijd maar zo sterk willen zijn en alles zelfstandig willen oplossen. Ik had zo’n enorme drive om alles goed te willen doen. Hard werken, doorgaan, doorzetten, niet lullen maar poetsen.

Werkweken van 60 uur waren geen uitzondering. Ik had zelfs een motto: work hard, play hard. Ook in mijn sociale leven speelde dit een rol. Als mensen me vroegen hoe het ging, zei ik met een stalen gezicht; het gaat prima, lekker druk. Terwijl diep van binnen mijn lijf schreeuwde om rust en zachtheid.

Mijn hart verlangde naar echt contact, om gezien te worden. Maar dat durfde ik nooit te delen. Ik had een echte angst om mijzelf in kwetsbaarheid te laten zien. Wat ik deelde was vaak oppervlakkig. Als het over diepere stukken ging deed ik mijn “verhaal”. Een standaard riedeltje. Wat vaak ging over enkele nare ervaringen die ik bijna emotieloos kon vertellen.

Of ik veranderde snel van onderwerp, over hoe leuk ik het allemaal wel niet had op mijn werk. Maar nooit echt over mijn gevoel. Dat was eng. Want stel je nou eens voor dat “ze” zouden denken dat ik een zwakkeling was, raar was of dat ik het niet alleen kon. Ik moest immers zo sterk zijn. Succesvol zijn. Eigenlijk zat er een diepgewortelde angst in voor afwijzing. Een angst om echt gezien te worden. Ook in mijn schaduwkanten. Terwijl mijn ziel daar wel zo naar verlangde.

In mijn jonge jaren heb ik nooit echt geleerd met emoties en “delen” om te gaan. In mijn omgeving werd er nauwelijks over gevoel gepraat. Heftige emotionele dingen werden vaak genegeerd en onder het tapijt geschoven. Tegenspraak werd nooit geduld. Dus hield ik alles maar binnen, stopte het diep weg en ging maar weer door. Jarenlang ploeterde ik zo door. Zo veel mogelijk alleen. Denkende dat ik daar goed aan deed. Totdat mijn lichaam het lampje uit deed. Burn-Out. Tot twee keer toe zelfs.

Ik kon niet meer en al helemaal niet meer alleen. Ik heb toen hulp gezocht. Zowel professioneel als in mijn omveld. Ik begon te delen, echt te delen. Wat er echt in me omging, hoe alleen ik me heb gevoeld, hoe boos ik was, hoe verdrietig ik was, welke angsten ik had. Hoe meer ik echt over mijn gevoel deelde, hoe meer ik begon te helen. Er kwamen emoties naar boven die eindelijk het licht mochten zien.

Door te delen leerde ik ook beter te voelen. En dat bracht verlichting, opluchting, rust en zachtheid. Steeds dieper durfde ik mijn kwetsbaarheid te laten zien. Eerst nog 1 op 1 met mensen die ik vertrouwde. En later ook meer in groepsverband. Stapje voor stapje leerde ik mezelf steeds meer in te brengen, ook in contact met anderen. Grenzen aanvoelen en grenzen leren aangeven. Ook vond ik meer rust in meditatie, yoga, ademwerk en mindfullness.

Het is een prachtige ontdekkingsreis geworden. Hoe meer ik over mijzelf deel, hoe meer ik ook over mezelf leer. En ook over de ander. Want delen verbindt, delen heelt. Ik kan het wel alleen heb ik zo lang gedacht. Maar het tegenovergestelde is zo waar. In delen schuilt een enorme helende kracht!

?much love?

Karen Wessels

Categories:

Tags:

Comments are closed